maandag 04 april 2011 18:49 Geschreven door lidewij

4 april 2011
Laten we eerlijk zijn: het is geen verrassing welk boek dit jaar de prijs van de Nederlandse Kinderjury gaat winnen. Het was ook geen verrassing welke boek het vorig jaar bekroond werd en zelfs niet wie de winnaar van 2012 wordt. De Prijs van de Nederlandse Kinderjury is een populariteitsprijs. En populair is-ie: Geronimo Stilton.

Maaar… Stilton is geen echte schrijver. Stilton is een muis. Ergens in Italië zit een clubje mensen onder zijn naam te tekenen en te schrijven en het resultaat wordt in een razend tempo vertaald. Wat dat betreft, is Geronimo een echte muis: je knippert met je ogen en er liggen alweer nieuwe muisjes in de winkel.
Kinderen komen blij met de nieuwe Stilton bij de kassa, vragen om de Wakkere Muiskrant en staan te stralen als ze een plastic tasje met Geromimo’s muizensnuit om hun nieuwe aanwinst krijgen. Jammer voor Dolfje, Krik of Donderkat, maar zij gaan het afleggen tegen een uitgekiend marketingsysteem. 
Heel begrijpelijk dat auteurs in opstand komen. Stilton moet worden geweerd omdat hij een nepschrijver in een pluchen pak is en omdat hij seriewerk produceert.

In 2010 verschenen prachtige boeken als Tonje en de geheime brief (Maria Parr), Een vader voor altijd (Dolf Verroen) of Wolf, Hond en Kat (Sylvia vanden Heede). Dat zeg ik, als boekverkoper en als volwassen lezer. Kinderen denken daar vaak anders over. Dat is hun goed recht, maar het kan geen kwaad ze ook kennis te laten maken met minder voor de hand liggende titels. In de Kinderboekwinkel en bibliotheek doen we onze best om deze pareltjes onder de aandacht te brengen. In de praktijk pakken kinderen doorgaans wat ze kennen – drie keer raden wat.

Voor de Dioraphte Jongeren Prijs (de publieksprijs voor het beste jongerenboek) stelde een jury een longlist van twintig titels samen. Twintig prima boeken, voor elk wat wils. Jongeren mogen vervolgens zelf beslissen welk boek van hen de winnaar mag worden.
Zou zoiets voor de Kinderjury ook mogelijk zijn? Een jury van mensen uit het onderwijs, boekhandel en bibliotheek stelt een lijst samen van pakweg 25 titels voor elke leeftijdscategorie, met niet de louter hapklare brokken. Daarna is het woord aan de lezers.

Een elitair plan? Wellicht. De vraag is in feite: wat is de bedoeling van de Nederlandse Kinderjury? Ging het niet gewoon om het lekkere lezen, het plezier in boeken? Ik bekijk met kromme tenen de vertaling van het zoveelste deeltje Stilton, maar begrijp heel goed wat kinderen aantrekkelijk vinden aan die muizenplaag. Sterker nog: ik voel zelfs wat sympathie voor Geronimo. Veel kinderen die niet willen lezen, krijg je over de streep met zijn avonturen. Literaire prijzen voor kinderboeken zijn er al: de Griffels en de Woutertje Pieterse Prijs bijvoorbeeld. Is het dan zo erg dat er ook een doodgewone populariteitsprijs bestaat?

Twee opties dus: óf de Prijs van de Nederlandse Kinderjury gaat eens helemaal op de schop, óf alles blijft zoals het is. In dat laatste geval weten we wie de komende jaren de winnaar is: een muis die niet bestaat, maar die wel heel veel kinderen aan het lezen houdt. En dat is best een prijsje waard.

Lidewij