Basisschool bovenbouw

William Wenton en de luridiumdief

3stervertaling: Bernadette Custers
Gottmer, september 2016

Acht jaar geleden is de opa van William Wenton spoorloos verdwenen. Het gebeurde vlak na een haastige verhuizing van de familie Wenton naar Noorwegen. William en zijn ouders wonen sindsdien onder een andere naam in een klein dorp. Wat er precies aan de hand is, weet William niet. Zijn ouders willen niets zeggen. Ze willen ook niet dat William zich bezighoudt met zijn grootste hobby: het kraken van codes. Daar is hij buitensporig goed in. Zo goed dat hij als enige de code weet te kraken bij de reizende tentoonstelling in het Wetenschapsmuseum.
Die tentoonstelling blijkt een lokaas te zijn om William te vinden. Nu zijn verblijfplaats bekend is, wordt hij ontvoerd naar het Instituut voor Post-Humaan Onderzoek. Zijn opa zou medeoprichter zijn geweest van dit instituut. Nieuwsgierige William gaat op onderzoek uit en ontdekt dat er in gangen van het Londense metrostelsel luridium is gevonden. Dat is een bijzondere metaalsoort die in verkeerde handen heel gevaarlijk kan zijn. Opa had luridium uit het Instituut gestolen. Maar waarom?

William Wenton en de luridiumdief gaat redelijk veelbelovend van start met een proloog over een onbekende man die in een Londense metrobuis verdwijnt en die later Williams opa blijkt te zijn. Daarna start van het verhaal met een aardig, wat nerd-achtig jongetje dat op zijn kamer thuis codes zit te kraken, al is het voor de lezer wel een beetje onduidelijk wat voor codes dat nu zijn. Vanaf het moment dat William het museum heeft bezocht, neemt de spanning in een rap tempo toe en wordt het verhaal helaas ook warriger. Dat Instituut en de onbekenden die achter William aanzitten, zorgen voor een hoop actie, maar het duurt allemaal veel te lang. De ontknoping van het boek wordt ronduit afgeraffeld.
Daarnaast is de stijl van de auteur (of de vertaler) nogal cliché. Meteen op de eerste bladzijde staan mensen op het metroperron ‘op elkaar gepakt als haringen in een ton’; dat soort uitgekauwde uitdrukkingen tref je in het hele boek aan.

William Wenton is in Noorwegen bekroond met de prijs voor het beste kinderboek van het jaar. Ach, het is niet onaardig, maar als dit het beste is wat Noorwegen te bieden heeft, dan krijg ik toch een beetje medelijden met de kinderen daar. Het boek is geschikt voor tien jaar en ouder.