Basisschool bovenbouw

Hotel de Laatste Kans

3stervertaling: Marjolein Algera
De Fontein, april 2019

Sep is het keukenhulpje in Hotel De Laatste Kans. Ooit was zijn vader er meesterkok, maar de man verdween op mysterieuze wijze. Sep heeft zijn kooktalent geërfd.
Deze avond moet Sep een bijzonder diner voorbereiden, want er zijn heel speciale gasten die een geheime vergadering gaan houden. Het zijn leden van een tovenaarsgilde. Omdat hun voorzitter dr. Thallomius allergisch is voor frambozen, maakt Sep speciaal voor hem een abrikozenparfait. Na het eten van dit toetje, valt dr. Thallomius dood neer.
De beroemde tovernaarsinspecteur Tingieter wordt op de zaak gezet. Sep probeert hem ervan te overtuigen dat hij onschuldig is, maar toch is hij een van de verdachten. Maar er is meer aan de hand. Thallomius had plannen voor het tovenaarsgilde, plannen waar lang niet iedereen het mee eens was. Sep doet zijn best om alle raadsels rondom de moord op te lossen, maar wie kan hij vertrouwen en wie niet?

Als je Winterhuis Hotel combineert met Harry Potter en er nog wat Assepoester en Bakkerij Bliss aan toevoegt, kom je aardig in de buurt van Hotel de Laatste Kans. Natuurlijk, het klinkt hier en daar overbekend: Sep is een wees, de eigenaren van het aftandse hotel zijn verschrikkelijk en hun dochter Tiffany is een gluiperig kreng. Daar steekt een aardig, bescheiden en slim jongetje als Sep heel positief bij af.
Samen met Sep kun je speuren naar de moordenaar, want de lezer weet dat hij onmogelijk gif in het toetje kan hebben gestrooid. Het complot zit redelijk vernuftig in elkaar en Sep krijgt hulp vanuit een onverwachte en grappige hoek, een hulp die ondanks het onverwachte toch heel geloofwaardig is. Als er tovenaars door een verhaal dwalen, is er immers heel veel mogelijk. Aan het einde van het boek is de moord opgelost, maar zijn er helaas nog heel wat losse draadjes. Wie was bijvoorbeeld die vader van Sep, en waar is hij gebleven? Het einde is zo open, dat er vermoedelijk wel een tweede deel over het hotel zal volgen.

Wat echt jammer is, is de wat houterige, uitleggerige stijl van de auteur. Zinnen worden aan elkaar geplakt, emoties telkens letterlijk benoemd en wie er aan het woord is, wordt er steeds nadrukkelijk ingewreven. Hopelijk zal dat een jonge lezer minder storen. Die leest gewoon een lekker spannend, sprookjesachtig thriller. Geschikt voor tien jaar en ouder.