Blog

Doodgewoon

doodgewoon kleinZo nu en dan verschijnt er een boek dat je in je handen houdt en nooit meer los wil laten. Het is niet vaak, misschien één keer per jaar. Of nog minder. Het is altijd totaal onverwacht.
Het Centraal Boekhuis heeft de dozen met boeken afgeleverd, je vouwt zo’n doos open, haalt de boeken eruit, sorteert ze: prentenboeken, eerste lezers, leesboeken, dertien-plus en dan ineens: hé, een nieuw boek, deze ken ik niet. En dan sla je het open, bladert even, leest een stukje en bam. Een tekst, een illustratie, een gedicht waarbij je denkt: wow..!

Doodgewoon is zo’n boek. Het is een dichtbundel, geschreven en geïllustreerd door respectievelijk Bette Westera en Sylvia Weve, een duo dat we al we al kennen van het mooie Aan de kant, ik ben je oma niet!
Doodgewoon gaat over de dood. Een thema dat zo nu en dan opduikt in kinderboeken en waar sommige (groot-)ouders wat huiverig voor zijn: moeten kinderen al met zo’n zwaar onderwerp geconfronteerd worden? Maar het is een feit dat ieder kind vroeg of laat wel eens met de dood te maken krijgt. Het kan klein verdriet zijn, omdat de kanarie van zijn stokje rolt. Het kan ook veel heftiger worden: opa of oma overlijdt, of iemand uit de straat, of een klasgenootje. Over dit laatste verdriet vertelt een van de ontroerendste gedichten uit het boek:



Nog niet

Lege kapstok, lege laatjes.
Lege tafel, lege stoel.
Lege schriften, lege boeken.
Lege woorden, leeg gevoel.

Dode opa’s, dode oma’s,
dode dieren kan ik aan.
Maar een meisje uit groep zeven
hoort nog lang niet dood te gaan.

Een illustratie van een hinkelperk staat onder de tekst. De cijfers 7 tot en met 10 zijn doorgekrast. Ook bij andere gedichten vullen beeld en tekst elkaar prachtig aan. Een mevrouw loopt in een enorme vingerafdruk: de jas van oma, die naar de kringloopwinkel was gebracht. Een plakwerkje van geknakte bloemen: gemaakt voor Moederdag, terwijl mama dood is. Allemaal dieren die níét in huis mogen komen als poes Minoes er niet meer is. Het gedicht over deze poes Minoes is overigens verre van zwaar: Als jij dood bent, poes Minoes, / dan mogen we een puppy! besluit het kind dat tegen de poes praat.

doodgewoon 2 kleinDoodgewoon is een boek dat op iedere boekenplank thuishoort. Om in te bladeren, in te lezen, in te kijken. Om in huis te hebben als er iemand in de omgeving overlijdt. Om je door te laten troosten bij klein of groot verdriet. Want dat biedt dit boek: troost. Je bent niet alleen als je oma mist, of als mensen domme dingen tegen je zeggen na de dood van je vader.
Bette Westera en Sylvia Weve hebben met Doodgewoon een meesterwerkje afgeleverd.

Lidewij

Bestellen

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen