026-4451277

3sterLuitingh Sijthoff, juni 2015

De machtige trilogie Schijnbewegingen, Tegenspel en Spiegeljongen is nu verkrijgbaar in één band. Resultaat is een meer dan kloek boek van 1616 pagina's over de jongenshoer Adrian Mayfield in het Londen van het einde van de 19e eeuw.

Van elk deel afzonderlijk lees je hieronder de eerder geschreven recensies.
Let op: sommige recensies bevatten informatie over de afloop van het verhaal.

Schijnbewegingen(eerder verschenen in mei 2005)

Londen, 1894. Adrian Mayfield is geboren voor een penny, maar wenst een twopence te worden. Of nog beter: een pond! Helaas is hij net ontslagen, zijn vader is een alcoholische werkloze artiest en zijn zus wordt een ‘Gaiety Girl met veel rode schmink op haar lippen’ in een dubieus theater.
Adrian valt in de handen van de potsierlijke, rijke nicht Augustus Trops, die hem introduceert in een wereld die Adrian niet kent: die van mensen met geld, van dichters, schrijvers en kunstschilders, van mannen die op mannen vallen: de wereld van glitter en glamour waarin niets lijkt te zijn wat het is. Tot zijn schrik ontdekt Adrian dat hij ook homo is. Om aan geld te komen, verhuurt hij zich als hoer en als schildersmodel. Hij wordt hopeloos verliefd op een Lord, komt in contact met pooiers die mannen chanteren en afpersen. In de bohémien-schijnwereld van het Victoriaanse Londen moet Adrian zich staande weten te houden, terwijl zijn eenvoudige afkomst hem blijft achtervolgen.

Schijnbewegingen is een waanzinnige carrousel waarin 500 bladzijden lang personages opduiken, even meedraaien en weer verdwijnen. Soms zien we ze de volgende ronde weer terug, een andere keer verdwijnen ze helaas voorgoed uit Adrians leven. Het is onmogelijk om een gedetailleerde samenvatting van dit gigantische verhaal te geven.
Achterin het boek is, naast een verklarende woordenlijst, ook een fikse lijst van personages toegevoegd, die ik herhaaldelijk dankbaar heb geraadpleegd. Ongeveer de helft van de personages blijkt echt te hebben geleefd; de bekendste is waarschijnlijk de schrijver Oscar Wilde.

Schijnbewegingen is een boek, een wereld, om je in onder te dompelen. Geen gemakkelijk boek, al leest het als een trein en is het wervelend en meeslepend geschreven. Na 500 bladzijden constateerde ik vloekend dat ik het helaas uit had. Gelukkig werkt de auteur aan een vervolg, want ik wil absoluut weten of bijvoorbeeld de liefde tussen Adrian en de schilder Vincent Farley mag bestaan, en of Mary Ann toch nog gaat bezwijken aan de vliegende tering. En zal de huisknecht Palmtree doorgaan met zijn bedreigingen?
Het verhaal wordt door Adrian in de eerste persoon enkelvoud verteld. Dit boek is geschikt voor zeer gevorderde lettervreters. Interesse voor de 19e eeuw is meegenomen, je moet bereid zijn je thuis te voelen in zowel een Moulin Rouge-achtige sfeer als in de morsige sloppen van Soho. Daarna is genieten gegarandeerd.

Tegenspel (eerder verschenen in februari 2007)

In het laatste hoofdstuk van Schijnbewegingen vertelde de schilder Vincent Farley aan Adrian dat hij van hem hield. Aan het begin van Tegenspel is Adrian dus de koning te rijk. Helaas vertrekt Vincent voor enkele maanden naar Parijs en wordt Adrian gechanteerd door Bob Cliburn. Deze pooier heeft Vincents dagboek in handen, het dagboek dat Adrian in het verleden stiekem van Vincent had gestolen. Adrian moet hem een pond per bladzijde betalen, anders zal Bob aan Vincent vertellen dat Adrian als herenhoer gewerkt heeft. Om aan hem te ontsnappen verhuist Adrian terug naar zijn oude buurt; hij huurt een kamer bij zijn jeugdvriend Peter. Aan Peter kan hij echter niets vertellen over zijn homoseksualiteit.
Als Vincent weer terug is, blijkt het leven toch niet zo prettig als Adrian had gehoopt: Vincent wil voor de buitenwereld verborgen houden dat zij een relatie hebben. Tijdens een rechtszaak waarin Oscar Wilde beschuldigd wordt van sodomie, komt Adrian nog verder in de problemen. Tenslotte wordt het geheim over zijn verleden door Bob verraden aan Vincent, waarna Vincent hem nooit meer wil zien. Peter gooit hem het huis uit en Adrian belandt met zijn vader bij het Leger des Heils.

Opnieuw mogen we bijna 500 bladzijden lang meegenieten van het Londen aan het eind van de negentiende eeuw. Net als Schijnbewegingen leest dit boek als een trein. Alleen: waar je bij Schijnbewegingen het gevoel had te worden meegezogen in een wervelstorm, blaast hier slechts een gezapige windkracht 3. De chantage van Bob Cliburn in het begin van het boek belooft veel, maar pas op bladzijde 463 voert hij zijn dreigement echt uit. Dan is het boek al bijna uit. Intussen zijn we hoofdstukken lang beziggehouden met de zaak over Oscar Wilde, die best aardig is om over te lezen, maar die wel erg lang duurt.
In Tegenspel wordt het leven van Adrian eindeloos uitgerekt. Dat de auteur van het beoogde tweeluik toch een trilogie maakt, is geen beste keuze. Had nou flink gesnoeid in de bijzaken, en laat de lezer niet achter met vragen die pas in deel drie beantwoord gaan worden! Een trilogie is best, maar zorg ervoor dat de boeken een afgerond verhaal hebben.
    
Ondanks de langdradigheid is dit toch een heerlijk verhaal om te lezen, want ook een minder boek van Floortje Zwigtman is nog altijd een fantastisch boek. Ik wacht nu al op deel drie, want ik wil absoluut weten of het weer goed komt tussen Adrian en Vincent.
Tegenspel is geschikt voor lettervreters van veertien jaar en ouder.

Spiegeljongen (eerder verschenen in februari 2010)

Londen, mei 1895. De idyllische romance tussen schilder Vincent Farley en jongenshoer Adrian Mayfield is voorbij. Vincents reputatie wordt geschaad als uitkomt dat hij homoseksueel is, dus - onder invloed van zijn broer Stuart - verbreekt hij alle contact met Adrian en verlooft zich met Octavia Webb.
Adrian wil wraak. Daarbij roept hij hulp in van Lady Kinderly, een oude travestiet met tering onder de leden, die niet alleen bedriegt, manipuleert en chanteert, maar ook kleine kinderen het land uit smokkelt als koopwaar voor rijke heren die wel een snoepje lusten. Verder is er de Amerikaanse journalist Paul Mc Bride die het verhaal van Adrian wil publiceren, maar dan wel met zijn eigen aanvullingen. Intussen zitten de bedienden van de familie Farley achter Adrian aan, en zijn vader Jack en zus Mary Ann vastbesloten hem te redden – liefst met hulp van de Heer – en hem op het rechte pad te krijgen.
De wraak van Adrian loopt gierend uit de hand; het eindigt in een donkere slop in Soho waar hij halfdood geslagen wordt. Bovendien lukt het hem niet om mannen te vergeten. Vincent krijgt hij niet meer terug, maar de jongen die hij ooit op station London Bridge ontmoette, kruist weer zijn pad. Kan hij houden van de jongen die hij toen een goudvis schonk?

Het derde deel van de trilogie Een groene bloem is ondanks de ruim 600 bladzijden een boek om achter elkaar uit te lezen. Het tweede deel Tegenspel werd wel eens wat langdradig met de eindeloze rechtszaak tegen Oscar Wilde, maar Spiegeljongen bruist gelukkig weer, met al zijn kleurrijke personages, morsige ellende, absint, geslachtsziekten, hoeren en heilsoldates. Het grootste talent van Adrian is dat hij zich fantastisch in de nesten kan werken, en dat doet hij dan ook. Vandaar dat de epiloog een tikje een anti-climax is: een brief van Vincent Farley aan zijn vrouw, 27 jaar later, waarin hij beschrijft dat hij Adrian had gezien, duidelijk gelukkig, én de minnaar van een andere man. Farley realiseert zich dat hij indertijd de verkeerde keus had gemaakt.

De trilogie is af, er komt géén vierde deel, bezweert Floortje Zwigtman in het nawoord. Iedereen die van de eerste twee delen heeft gesmuld, kan dus nog één keer verdwalen in het Londen en Parijs van het Fin de Siècle. Het boek is niet los te lezen van de twee andere delen. Spiegeljongen is verrukkelijke kost  voor lettervreters vanaf veertien jaar.

Top