026-4451277

3sterLemniscaat, oktober 2007

In deze recensie staat informatie over de afloop van het verhaal

Zoë’s ouders zijn gescheiden en Zoë is met haar moeder en broer verhuisd naar Hoorn. Ze moet dus naar een nieuwe school en daar heeft ze helemaal geen zin in. Niemand mag er weten wat haar geheim is: Zoë is paranormaal begaafd. Soms ziet ze haar overleden opa, maar ze weet ook wat er met mensen in de toekomst kan gebeuren. Zo zag ze eerder dat haar vriendin Evi een ongeluk ging krijgen: tijdens een springconcours zou Evi van haar paard vallen en overlijden. Niemand geloofde haar, maar toen Evi echt overleed, voelde Zoë zich schuldig dat ze Evi niet had tegengehouden toen ze mee wilde doen aan dat concours.
Eenmaal in haar nieuwe klas is Renske aardig tegen Zoë, maar omdat zij niet echt populair is, laat Evi haar al snel links liggen en trekt ze meer op met Shanna en Dagmar. Op een dag ziet ze in een soort visioen dat Renske ernstig ziek is of wordt. Zoë probeert haar te waarschuwen, maar Renske reageert kwaad. Zoë voelt zich ellendig omdat ze opnieuw bang is dat iemand in haar omgeving dood gaat. Uiteindelijk blijkt dat Renske alleen maar blindedarmontsteking krijgt. Zoë is opgelucht dat ze het fout gehad heeft.

Met een eerder boek van Van der Vlugt over een wat zweverig onderwerp als helderziendheid (Schijndood, over een jongen die in hypnose-therapie gaat) had ik moeite. De auteur wist mij in dat boek niet te overtuigen. In Schuld is dat opnieuw zo. Dat iemand signalen door krijgt over anderen die ze eigenlijk niet kan weten, dat is best. Maar ik geloof niet dat Zoë op haar dertiende in staat is om precies te zien wat er in de toekomst gaat gebeuren, en dat het dan ook nog keurig klopt. Da’s té toevallig.
Dat Zoë zich schuldig voelt ten opzichte van Evi, is begrijpelijk. Maar dat schuldgevoel had veel beter uitgewerkt kunnen worden. De mailtjes die Zoë aan Evi stuurt, zijn storend; van dat vervelende Hoe overleef ik-gedoe. De bijfiguren in dit boek zijn vlak, op het randje van cliché, en Zoë zelf had ik op minstens vijftien geschat, tot ik in de flaptekst las dat ze pas dertien is. Dankzij de foto op de kaft lijkt dit een boek voor oudere lezers.

Schuld is geschreven in de derde persoon enkelvoud, in de tegenwoordige tijd. Het leest weliswaar prettig, maar ik verlang toch meer naar een lekker historisch verhaal van Van der Vlugt. Het boek blijft hangen in de middenmoot. Schuld is geschikt voor een breed publiek vanaf dertien jaar.

Bestellen

Top