026-4451277

3sterLemniscaat, april 2008

Op een dag ziet Zoë op het schoolplein een knappe blonde jongen die naar haar lacht. Al snel blijkt dat zij de enige is die hem ziet, want de jongen is een geest. Zoë weet allang dat ze paranormaal begaafd is, maar zwijgt zo veel mogelijk over haar gave omdat mensen haar doorgaans niet geloven. De jongen die ze ziet heet Olaf en hij is vorig jaar door drie jongens op het schoolplein doodgetrapt. De daders zijn nooit gepakt. Olaf wil dat Zoë hem helpt om hen bij de politie aan te geven. Hij weet zelfs hun namen. Er is alleen meer bewijs nodig om de politie te overtuigen. Zoë’s moeder luistert niet naar haar dochter, omdat ze na haar echtscheiding depressief is geworden en Zoë’s vader heeft juist een dochtertje gekregen. Samen met haar broer en twee schoolgenoten die ze uiteindelijk durft te vertrouwen gaat Zoë op onderzoek uit. Tenslotte lukt het de daders op te laten pakken en kan Olaf tot rust komen.

Vlinders is het zelfstandig te lezen vervolg op Schuld. Wie dat vorige boek met plezier las, mag zo doorstomen, maar wie er niks aan vond, kan Vlinders beter laten liggen. Het is gewoon meer van hetzelfde. Opnieuw is het moeilijk te geloven dat Zoë een paranormale gave heeft, geesten ziet en met hen praat alsof dat de normaalste zaak van de wereld (of voor mijn part de kosmos) is.  Dat gezanik over die gescheiden ouders - moeder met depressie en vader met zwangere vriendin – leidt nogal af en maakt van dit boek een oppervlakkig tussendoortje. Het is jammer, want Simone van der Vlugt heeft in het verleden bewezen dat ze meer in huis heeft dan dit soort drakerige verhalen.
Goed: het boek leest lekker weg en als je moe bent, is het prettige lectuur. Dat Zoë e-mails schrijft aan haar overleden vriendin Evi (bij wijze van een soort dagboek?) is van dat Hoe overleef ik-gezeur. Waarom moeten al die meidenboeken toch steeds meer op elkaar gaan lijken? Saai.

Nouja, wie van meer-van-hetzelfde houdt, wacht een vlot geschreven verhaal vol toevalligheden en hier en daar een cliché. Roomwitte vlinders als metafoor voor overledenen, tja. Het verhaal is geschreven in de derde persoon enkelvoud, in de tegenwoordige tijd. Vlinders is geschikt voor een breed publiek vanaf dertien jaar.

Bestellen

Top